Są wydarzenia które stają się punktami zwrotnymi w historii.
Zwykle dzielimy przeszłość według wojen które toczymy,
gdy słyszymy ludzi mówiących o rzeczach przed wojną i świecie po wojnie.
Powojenny świat zrodził się z ludzkich zmagań i okrucieństwa.
Czasami wydarzenia zrodzone są z ludzkiej pomysłowości i odwagi, jak odkrycie ognia
wynalezienie Internetu, lub spacer na Księżycu.
A czasami po trochu z wszystkiego.
Nie mieliśmy pojęcia co się stanie, lub co zamierzamy z tym zrobić.
I nie mieliśmy pojęcia jaką cenę za to zapłacimy
Nie było żadnego planu...
Nie było szczytnych zamiarów, aby zmieniać świat na lepsze.
Robiliśmy to, co uważaliśmy za najlepsze w danej chwili.
Zrobiłbym to wszystko jeszcze raz, nawet znając konsekwencje
Widzisz, ja nigdy wcześniej nie napisałem CV.
Żartujesz?
Nie, po prostu nigdy nie było potrzeby.
Wiesz, jak w łańcuszku, odkrywasz jedną rzecz, dzięki której odkrywasz kolejną, dzięki której...
No OK, to ma sens
Mam na myśli, że masz 29 lat i nigdy...
Mam 28 lat!
OK, a więc masz 28 lat i nigdy nie napisałeś jeszcze CV
No nie...
Po raz pierwszy muszę złożyć coś takiego do kupy.
No dobrze. chcę tylko powiedzieć, że...
faktycznie wydaje się to sensowne aby wymienić wszystko w chronologicznej kolejności...
ale może chciałbyś zacząć od aktualnego zajęcia, a następnie wymieniać poprzednie.
Ach rozumiem. Racja. Najaktualniejsze...
... dane o pracy są na samym początku. To ma sens, to ma sens!
To dobra rada, dobra wskazówka, dobra robota!
Dlatego przyszedłem do Ciebie
To dziwne.
W rankingu dziesięciu rzeczy, których nie chcesz słyszeć w obserwatorium astronomicznym
"to dziwne" zdecydowanie ma swoje miejsce.
W porządku, a co jest numerem jeden?
Na przykład...
co to było do cholery? Zdecydowanie się nadaje.
No dobra, a co powiesz na...
o mój Boże.
Racja? Wiesz,
- o - mój - Boże. - Tak, tak, masz rację. To jest gorsze.
To zdecydowanie numer jeden, tak.
To są zdjęcia z NEO94853
z zeszłej nocy.
No dobra, na co właściwie patrzę?
Tutaj.
W porządku, to wygląda na dzieło człowieka.
Tak.
Te tutaj na końcu to na pewno panele słoneczne.
Ale tak daleko to nie może być satelita.
Sonda?
To jedyne co mi przychodzi do głowy, ale my...
my już namierzamy wszystkie sondy, które gdzieś tam są.
W takim razie czy jest możliwe, że są takie których nie namierzamy?
Tak myślę.
Nie mam pojęcia co to innego mogłoby być. Jeśli to nie jest nasze, więc czyje?
- Rosyjskie? - Albo... Chińskie?
Nie sądzę. To coś leci w naszą stronę,
co oznacza, że musieliby to wystrzelić wiele lat temu
żeby osiągnąć ten rodzaj trajektorii,
a Chińczycy jeszcze nigdy nie wysłali niczego aż tak daleko, więc...
Jaka jest dokładnie tego trajektoria? Jak blisko to do nas dotrze?
Będzie blisko, ale...
nas ominie. Właściwie to...
prawdopodobnie właśnie teraz pokonuje albo już przekroczyło naszą orbitę.
I jesteś pewien, że to nas ominie?
Jestem pewien, tak.
No a swoją drogą...
to pewnie spłonie doszczętnie zanim dotrze do powierzchni ziemi.
Okej, proszę Pana, jeśli Pan zatrzyma teraz i przesunie
Tak, jedno wcześniej.
Jedno do przodu, jeszcze jedno, jeszcze.
- Zatrzymaj się tutaj. Właśnie tutaj, dokładnie. - Tak...
Co myślisz?
Nazwij mnie...
szalonym.
Cóż, wielu to robi..
Tak.
To nie ten sam kąt, ale...
To schodzi, prawda?
Prawda?
Tak, mówi Taylor.
- Czy ty kiedykolwiek śpisz? - Żadnych ofiar.
Odłamki spadły na i w okolice Station, ale nie trafiły żadnych ludzi.
- Samolot Pasażerski? - Tak teraz myślimy,
ale próbujemy to potwierdzić z naocznymi świadkami.
Sprawdziliście z lotniskami, czy były jakieś opóźnione loty?
Tak, sprawdzamy. Na razie nic.
Dlaczego ktoś miałby wysadzić samolot nad Montaną?
Dlaczego ktokolwiek miałby wysadzać samolot?
No tak. Czy Vernon i ten nowy już są tutaj?
Czekają na ciebie w twoim biurze.
- Jak on ma na imię? Wiem, że mi mówiłaś. - DiLeo.
- DiLeo - Jest jeszcze coś...
...co może zmienić tą sprawę w coś zupełnie innego.
Właśnie miałam telefon, że szpitale w tamtym rejonie
zgłaszają wielu pacjentów zgłaszających się
z objawami odpowiadającymi chorobie popromiennej.
- Brudna bomba? - Jeszcze tego nie potwierdziliśmy.
- Ale na to wygląda? - Nikt jeszcze nie wie jak coś takiego wygląda.
Możemy się przekonać wieczorem. Zadzwoń do burmistrza Station
i powiedz mu, że zarządzam kwarantannę na terenie miasta
i w promieniu 10 mil od niego.
Uzgodnij wszystko z władzami lokalnymi. - Nie powinniśmy czekać na potwierdzenie?
- Naprawdę chcesz ryzykować, jeśli to jest promieniowanie?
Ale wyślij kogoś w teren, niech to potwierdzą.
- Ale chcę, żebyś to potwierdził.
- Proszę pana, są potwierdzone przypadki choroby popromiennej w dwóch różnych szpitalach.
- Jak się to pisze? - Zarządziłem kwarantannę
dla miasta Station i wszystkiego w promieniu 10 mil.
- Jeden z pacjentów jest w szpitalu 30 mil na północ od Station.
- Musicie przefaksować mi kopię tego zanim będę mógł...
Dziękuję.
- Szczątki czegoś, może fragment kadłuba samolotu
spadły na zalesiony teren niedaleko Edmonton w Kanadzie.
Mamy formalną prośbę o wsparcie od pańskiego odpowiednika
w Kanadyjskiej Królewskiej Policji Konnej. Prześlą ją faksem.
- Dobrze, na pewno nie zostawimy tej sprawy Konnym.
- Gubernator i burmistrz Station czekają na rozmowę z tobą na liniach 2 i 4.
- Vernon, bądź w kontakcie ze szpitalami i policją w Station
Daj im wszystko czego potrzebują. Wysyłaj mi raporty co pół godziny.
Ty, wyślij mi kopię tego faksu
jak tylko go dostaniesz.
Dasz sobie radę? - Tak jest.
- Zadzwoń na lotnisko po samochód.
Agentka Larson i ja ruszamy do Edmonton za 15 minut.
- Mówiłam, że nazywa się DiLeo.
- Wiem. W tej chwili nie mam na to czasu, więc...
- Wszystko w porządku?
- Tak. A u ciebie? - Też.
Dlaczego jedziemy do Edmonton?
- Bo nie zamierzam być następnym chłopcem do bicia dla mediów
który zawalił sprawę zamachu terrorystycznego.
Będziemy na świeczniku przy tej sprawie
I pokażemy krajowi, że naprawdę jesteśmy potrzebni.
- Pasuje? - Jasne.
- Dobrze. Załatwmy to jak należy.
- Tak jest. Linie druga i czwarta. - Dziękuję, Sophie.
- Panie burmistrzu, mówi Tom Taylor.
Wiesz gdzie mógłbym dostać filiżankę kawy albo coś?
- Panie sekretarzu
Tak jest. Ja też.
Dziękuję.
Umieścili nas w opuszczonej bazie lotniczej w Calgary.
Wysyłają podejrzanego do tutejszego ośrodka na leczenie.
Jeszcze nie wiem, proszę pana. Wkrótce będziemy wiedzieć więcej.
Ja...
Z całym szacunkiem, proszę pana, ja...
Sądzę, że to trochę przedwczesne
Ja...
Nie określiłbym tego jeszcze jako aktu terroryzmu.
Rozumiem, że są polityczne...
Po prostu jeszcze tego nie wiemy, proszę pana.
A to co już wiemy jeszcze mnie nie zadowala.
Potrzebujemy tylko jeszcze trochę czasu, żeby...
Tak jest. Po to tu jesteśmy.
Tak, doceniam to, proszę pana.
Tak jest.
Dowie się pan jak tylko sam będę to wiedział.
Dziękuję.
- Tom?
- Jezu Chryste!
- Przepraszam. Mamy... - W porządku.
- Zastępca sekretarza naciska mnie żebym ogłosiła, że schwytaliśmy terrorystę.
Mówi, że ze względów politycznych byłoby wskazane zrobić to teraz, zanim...
debata na temat definicji tego co stanowi
akt terroru wybuchnie w mediach.
A ja próbuję mu powiedzieć...
Najjaśniej jak potrafię
Że nie zamierzam dzielić skóry na niedźwiedziu... Co?
- Jest tu.
- Zaczął na nas krzyczeć, chyba po rosyjsku, kiedy otworzyliśmy właz.
Kiedy się przedstawiliśmy, przestał
I wtedy zauważyliśmy pistolet w jego prawej dłoni.
Nie był w stanie go unieść, żeby w nas wycelować.
Nie wiem czy strzelałby do nas, czy po prostu się bał.
- Czy ten dzieciak wygląda ci na terrorystę?
- Nie wiem na co wygląda.
- Jest stabilny.
Był ekstremalnie odwodniony,
niedożywiony...
Przeprowadzam wszystkie testy, jakie się da.
- Przeżyje?
- Ma spore szanse.
Fakt, że przeżył
tyle czasu w warunkach w jakich żył
daje mi nadzieję, że ma szansę.
Ale będzie potrzebował wielu lat rehabilitacji.
- Widział pan już kiedyś coś takiego?
- Szczerze mówiąc, nie.
Jedyne przypadki, o których wiem
które są podobne
to ciężka przemoc wobec dzieci, kiedy dziecko jest zamknięte w pokoju
albo piwnicy i zaniedbane.
Wygląda jakby całe życie mieszkał w jaskini.
Może mówić?
Teraz śpi.
Jest w szoku...
Nie mogę zagwarantować, że będzie mówił do rzeczy kiedy się obudzi.
- Proszę dać mi znać, kiedy się obudzi.
- Oczywiście.
- Mowiłeś, że kiedy go znaleźliście krzyczał coś.
Pamiętasz co to było?
- Nie bardzo. Chyba coś po rosyjsku.
- Ona zna około 47 języków.
Powiedz co zapamiętałeś.
Coś jakby...
Identiforo... cośtam.
Nikorosh vi stronia.
Nikorosh vistronia.
Identifitsirovаt sebya. Czy tak mogło brzmieć to pierwsze?
Tak, tak mi się wydaje.
Podajcie swoją tożsamość.
A reszta?
Po której stronie jesteście?
Mówisz, że ciągle to powtarzał?
Tak jest.
Po której stronie jesteście?
Po której stronie czego?
To właśnie usłyszałem.
Co to znaczy? Jesteś pewna, że dobrze to przetłumaczyłaś?
47 języków.
Miał to na sobie kiedy go znaleźliśmy.
Czy to skafander kosmiczny?
- Można? - Jest bezpieczny.
Halo?
Spójrz.
Może po prostu zapomnieli zmienić naszywki.
Czy ten dzieciak w ogóle wygląda jakby się urodził kiedy Związek Radziecki jeszcze istniał?
Można prosić?
To nie samolot.
Na pewno.
Znaleźliśmy to w kapsule.
- Wyglądają jak kamienie. - Bo to są kamienie.
Znaleźliśmy też to.
Pewnie też po rosyjsku.
Co to?
Nie jestem pewna.
Wygląda jak strona z podręcznika pilota.
Z tyłu jest coś dopisane ręcznie.
Co?
To najbardziej absurdalna historia jaką w życiu słyszałem.
Tak jest. Sprawdzamy wszystkie możliwości.
Wygląda na to, że ktoś dostał w swoje ręce stary radziecki sprzęt
i używa go aby przeprowadzić atak na Stany Zjednoczone.
Atak na Montanę, proszę pana?
Może coś nie wyszło. Nie wiem.
Wiem tylko, że mam chorych w szpitalach
I potencjalną katastrofę wizerunkową.
Musimy pokazać, że mamy sytuację pod kontrolą.
Nie muszę chyba przypominać, że ostatnio nie szło nam z tym najlepiej.
Przy całym szacunku, proszę pana, nie jestem przekonany, że mamy do czynienia z zamachem.
Mamy tu chore dziecko, prawdopodobnie narodowości rosyjskiej.
Nie sądzę żeby traktowanie go jak przestępcę było najlepszym...
Nie miał dokumentów...
i pilotował pojazd rozsiewający promieniowanie nad amerykańskimi miastami.
Pierwszą rzeczą jaką zrobił było grożenie bronią ludziom, którzy go uratowali.
Czy to się zgadza?
Tak jest. Wszystko to jest prawdą.
Więc jest przestępcą dopóki nie znajdziemy dowodów na jego obronę.
Niezależnie od sytuacji
chcę żeby natychmiast zabrał pan podejrzanego do amerykańskiej bazy, a wtedy...
Nie sądzę żeby było to najlepsze rozwiązanie na tą chwilę, proszę pana.
Chciałbym mieć więcej czasu na śledztwo zanim podejmiemy jakieś wnioski.
Ja nie udzielam panu rad, panie Taylor.
Ma pan przetransportować go tak szybko jak się da.
Tak jest.
Dobrze. Będziemy w kontakcie przez resztę dnia
Tak?
Znaleźliśmy kolejny fragment kapsuły pod Calgary.
Na pokładzie była bateria atomowa. Wygląda na to, że to ona była źródłem promieniowania
Obszar nie jest zamieszkany, zawsze to jakaś dobra wiadomość.
Tak.
Co?
Wyjeżdżamy.
Oni też w to nie uwierzyli?
Nie dziwię się im. To szalona historia.
Przy okazji jedyna, która trzyma się kupy.
Sophie, to się w ogóle nie trzyma kupy.
Jak sądzisz? Jakiś czubek z Al-Kaidy zdobywa starą radziecką kapsułę kosmiczną
zamiast bomby atomowej,
udaje mu się ją wystrzelić z jaskini w Tora Bora
po to żeby przestraszyć na śmierć mieszkańców Montany.
- Jaki w tym sens? - Napromieniowany został teren na długości kilkuset mil.
Ale to chyba dość okrężny sposób na terroryzowanie ludzi, jeśli to jest twoim celem.
Wiem, wiem...
Nie wiem co jeszcze mógłbym zrobić. Nie wiem co jeszcze jest do zrobienia.
Nic, poza pójściem spać.
Nie mam na to czasu, ty zresztą też nie.
Mamy chore dziecko leżące w szpitalu.
On nie jest terrorystą.
Marsjaninem też nie.
No, może nie.
Co to?
List od Kanadyjskiej Królewskiej Policji Konnej zezwalający nam na działanie na terytorium Kanady
DiLeo go przysłał.
Prosiłem o to jakieś 12 godzin temu.
Mówił, że miał problem z konwertowaniem go do PDFa czy coś takiego. Sama nie wiem.
Mamy być pierwszą linią obrony Ameryki.
- Najlepsi i najbystrzejsi. - Którym ty jesteś?
Ja zawsze byłem najlepszy, nigdy najbystrzejszy.
Cóż, zawsze byłam najbystrzejsza, ale nigdy najlepsza.
Wiesz, jeśli to całe służenie i ochranianie nam nie wyjdzie
Chyba będziemy mogli zagrać w serialu komediowym.
Załatwię co potrzeba.
Dzięki.
Taylor przy telefonie.
Panie Taylor, mówi dr Bertram, jestem lekarzem...
Tak, wiem kim pan jest. Co z nim?
Mam wstępne wyniki badania krwi, on ma raka.
Co proszę?
Nie jestem onkologiem, ale...
wszędzie ma przerzuty.
Wezwałem specjalistę.
Bez pośpiechu, doktorze.
Przygotujcie go do transportu. Wraca z nami do Stanów.
To chyba nie najlepszy pomysł.
Nie obchodzi mnie pana zdanie, a poza tym decyzja została już podjęta.
Udzielono nam zezwolenia na działanie na tym terenie
i czy się to panu podoba czy nie, jest pan moim podwładnym, czy to jasne?
Tak.
O czym jeszcze powinienem wiedzieć?
Pojawiła się infekcja układu oddechowego, nie reaguje na leczenie.
Jeśli wsadzicie go do samolotu, to może go zabić.
Taka jest pańska opinia jako lekarza?
Jaka inna miałaby być?
Przykro mi.
Wraca z nami. W Stanach będzie dalej leczony.
- Przygotujcie go do transportu. - Tak jest.
Tom Taylor.
- Skąd wiedziałeś, że to ja? - Mam włączoną identyfikację rozmówcy...
jak cała reszta świata.
Nie przeszkadzam?
Nie, właśnie miałem zacząć grać w golfa
tak jak grałem wczoraj...
i prawdopodobnie będę grał jutro.
Chyba zawsze o tym marzyłeś.
Nie.
Taa. Przepraszam, że nie dotarłem na tą kolację, o której czytałem w gazecie.
Gratuluję.
Dziękuję.
Nie po to dzwonisz.
Tak. Nie.
Macie tam niezły bajzel.
Proszę cię...
tylko nie mów mi, że zadzwoniłeś żebym cię podniósł na duchu.
Niezupełnie.
Więc?
Golf czeka.
Tak. No więc...
to może wydać się dziwne, ale...
Potrzebuję twojej rady w pewnej sprawie.
Mojej rady?
Tak.
Jak szaleni byli Sowieci? To znaczy...
po prostu jak szaleni byli?
Przecież wiesz.
Byłeś tam.
Byłem dzieckiem, nie byłem w pierwszej linii, jak ty.
Cóż...
Wszystkiego można się było po nich spodziewać, tyle ci powiem.
Wiesz...
niektórzy mieli nas za bandę...
paranoików siejących strach w agencji,
ale to czego dowiedzieliśmy się po upadku... Jezu!
To były szalone czasy.
My też byliśmy porąbani...
ale oni bardziej...
Mówię serio.
Słyszałeś kiedyś o Stanisławie Pietrowie?
Nie.
Dowiedziałem się o nim jakieś 10 lat temu.
Służył w radzieckich siłach powietrznych
Miał służbę w bunkrze pod Moskwą pewnej nocy w 1983.
Jego zadaniem było nadzorowanie Oka,
radzieckiego systemu wczesnego ostrzegania.
Coś jak nasz NORAD.
Mieli sieć satelitów na orbicie, tak jak my...
aby ostrzegały ich o wystrzeleniu rakiet przez Stany Zjednoczone.
W każdym razie...
nasz Stanisław miał służbę,
jadł swój czerstwy chleb, popijał wódkę czy co tam oni wtedy robili.
Wtedy zobaczył coś, czego nigdy wcześniej nie widział.
Konsola rozjarzyła się czerwienią, rozległ się alarm...
bardzo głośny.
Mówił mu, że Stany
wystrzeliły swoje międzykontynentalne pociski balistyczne, swoje...
atomowe rakiety w jego kraj.
Jego zadaniem w takiej sytuacji...
było odpalenie własnych pocisków.
Nie zrobił tego.
Nie uwierzył w to co widział.
Z jakiegoś powodu jego instynkt mówił mu, że coś tu nie gra.
Więc zignorował wszystkie swoje rozkazy i swoje wyszkolenie...
i wyłączył alarm.
Mówiąc krótko...
słońce odbijało się od chmur czy coś takiego...
i zmyliło satelity, które pomyślały...
że to lecące rakiety.
Gdyby Stanisław Pietrow...
zrobił to, co był powinien...
nie prowadzilibyśmy teraz tej rozmowy.
A wiesz co się z nim stało?
Zwolniony ze służby...
dyscyplinarnie.
Pewnie wysłali go na Syberię...
albo gdzieś, kto wie.
Ten człowiek przeciwstawił się swojemu krajowi...
i uratował świat.
Dosłownie uratował świat.
I poniósł tego konsekwencje.
Bo...
on chyba miał coś, czego brakowało reszcie jego kraju.
Wyobraźnię.
On...
był w stanie wyobrazić sobie skutki wykonania swoich rozkazów.
I te skutki
były dla niego nie do przyjęcia.
Aż tak byli porąbani.
Czy to wystarczy za odpowiedź na twoje pytanie?
Chyba tak.
W każdym razie...
miło z twojej strony, że...
zadzwoniłeś do staruszka po radę, Tom.
Naprawdę miło.
A teraz bierz się do roboty, dobrze?
Tak jest.
Kiedy będziesz w okolicy...
Taa, kiepski ze mnie golfista.
Ze mnie też.
Uważaj na siebie, Frank.
W tej chwili powinieneś raczej martwić się o siebie.
Na razie.
Ściągnij tu naszych ludzi.
Tak mało jak tylko się da.
Musimy im coś dać. Są żądni krwi.
W przeciwnym razie puszczą wszystko co uda im się znaleźć.
- Ma rację. Możemy powiedzieć... - Czemu nie powiemy po prostu
że radziecki satelita, stary radziecki satelita...
- Z wyciekiem z baterii pokładowej. Tak. - Spadł. Po prostu spadł.
- Da się tak to załatwić? - Tak.
Świetnie. Złóż to do kupy i przekaż dziennikarzom.
Dobra, dziennikarzy mamy z głowy. Co z...
- Nie przejmuj się tym. - Mam się nie przejmować?
- DiLeo, masz jeszcze tamten faks? - Tak jest.
- Dobrze, nigdy go nie dostałeś. - Proszę?
- Właściwa odpowiedź to 'Jaki faks?' - Tak jest.
Co ty wyprawiasz?
Fachowa nazwa to chyba sypanie piasku w tryby, kupuję nam trochę czasu na śledztwo
zanim wyślemy tego dzieciaka do więzienia federalnego.
Jezu! Czy można tu dostać kawę, która smakuje jak kawa?
Wyślij kogoś do Willie Horton's, albo czegoś w tym stylu.
- Przynieś dla nas wszystkich, dobra? - Potrzebujemy eksperta.
Kogoś kto wie o czym mówi, i musimy to załatwić po cichu.
Eksperta? Od czego?
Otwarte.
Tak?
Zachary Walzer?
Doktor Zachary Walzer.
Czym mogę służyć?
Dr. Walzer.
Nazywam się Tom Taylor.
Przepraszam za to całe...
Wiem, że to trochę dziwne.
Chyba wiem dlaczego tu jestem.
Wie pan...
Ta brudna bomba to nie była brudna bomba, prawda?
- Nie, naprawdę to był... - Śmieszna sprawa z tą historią
- o satelicie, który spadł. - Dlaczego?
Usłyszałem o tym w porannych wiadomościach i nie mogłem oprzeć się wrażeniu
że już to gdzieś kiedyś słyszałem, więc...
Pogrzebałem trochę w Googlach
i po dwóch minutach...
Znalazłem to.
Najwyraźniej radziecki satelita z atomową baterią na pokładzie
dokonał nieplanowanego wejścia w ziemską atmosferę
rozsiewając promieniowanie nad Kanadą.
Zgadza się.
Widzi pan, ten artykuł jest z 1979.
Zabawny zbieg okoliczności, czyż nie?
Dwa radzieckie satelity przypadkiem spadają i napromieniowują
ten sam obszar? Myślę, że...
to straszny pech, nie sądzi pan?
Następnym razem poszperajcie trochę sami zanim wypuścicie lipną historyjkę.
Cóż, z tego co widzę, domyślił się już pan
że mamy tutaj sytuację...
która szczerze mówiąc nieco wybiega poza mój obszar wiedzy.
- W to nie wątpię. - Dobrze.
W takim razie rozumie pan dlaczego potrzebujemy zewnętrznego konsultanta.
Jak rozumiem, jest pan jakimś znawcą kosmosu.
Mam tytuł magistra aeronautyki i astronautyki
oraz doktorat z inżynierii nuklearnej.
- No proszę. - Napisałem trzy książki
na temat mechaniki nieba i załogowych lotów kosmicznych.
"Dwie Planety, Jedna Przyszłość" i "Przypadek Czerwonej Planety". Jaka jest trzecia?
Wyjdzie na jesieni. Nie ma jeszcze tytułu.
Z czym dokładnie macie tu do czynienia?
Musi pan podpisać umowę poufności zanim będę mógł cokolwiek panu powiedzieć.
Proszę wybaczyć.
Rozumie pan moje wahanie przed wykonywaniem pańskich instrukcji i podpisywaniem czegokolwiek.
Jesteście tymi, którzy sprawili, że lot
z Seattle do Cleveland jest cięższą przeprawą
niż lot na Księżyc. To raczej nie budzi zaufania.
Staram się chronić naród amerykański.
Jak dotąd wychodzi wam to naprawdę świetnie.
Faktem jest, że jesteśmy w kropce i przydałby się nam ktoś
z pańską wiedzą i znajomością tych spraw.
Jeśli nie pan, to będzie to ktoś inny.
Czego właściwie możecie chcieć od kogoś takiego jak ja?
Wyobraźni, Doktorze.
Wyobraźni.
Nie mów mi, że to jest pochodzenia pozaziemskiego. Serio.
Albo zaraz wyjdę z powrotem przez te drzwi.
Nie. Prawdę mówiąc to coś trochę dziwniejszego.
Proszę za mną.
Teoretycznie, czy jest możliwe że ktoś mógłby przeżyć na Marsie?
Absolutnie.
Latami, samemu, z ograniczonymi zasobami?
Z pewnością. Dużo o tym pisałem. Nazywa się to "życiem z ziemi".
Zupełnie jak pionierzy, którzy zasiedlili zachodnie Stany.
Wszystko co potrzebne do przetrwania jest na Marsie, trzeba tylko wiedzieć jak to wydobyć.
Najtrudniejszym jest przeżycie podróży.
Istnieje milion różnych rodzajów promieniowania tła,
promieniowanie kosmiczne, rozbłyski słoneczne.
No i 9 miesięcy bez stacji benzynowej, na której można by zmienić koło.
Co się z nim stało?
Niech pan mi to powie.
To pański marsjański pionier.
Co?
Radziecki satelita nie był satelitą.
To była jakaś kapsuła.
Znaleźliśmy go w środku.
Znaleźliśmy także notatkę.
Najprawdopodobniej została napisana przez radzieckiego kosmonautę
który twierdzi, że mieszkał na Marsie od połowy lat osiemdziesiątych.
Z notatki wynika, że to jego dziecko.
Poczekaj, Co?!
Zwolnij trochę...
Ty na poważnie, mówisz że...
że ten człowiek był na Marsie?
Staramy się powiedzieć, że on się tam urodził.
Ale jak to jest możliwe?
To jest to, co chcielibyśmy usłyszeć od pana.
Doktorze Walzer.
Czy wszystko w porządku?
Czy zdajecie sobie sprawę co to znaczy?
- Tak, wiem - to trochę szalone - To niewiarygodne.
Jeśli to prawda...
Moje całe życie, ...
przygotowywałem misję eksploracji marsa, Panie Taylor.
I cały ten czas...
mój Boże.
Przykro mi. Musicie mi wybaczyć, to jest trochę...
Przykro mi.
Pomoże nam Pan, doktorze?!
Zajekurw...oczywiście!
Synchro: zefram cochrane Tłumaczenie: addic7ed group