W poprzednim odcinku
Fragment kadłuba samolotu uderzył w ziemię w Kanadzie.
- Brudna bomba? - Jeszcze tego nie potwierdziliśmy.
- Ale na to wygląda? - Nikt jeszcze nie wie jak coś takiego wygląda.
- To nie samolot. - Miał to na sobie kiedy go znaleźliśmy.
Czy ten dzieciak w ogóle wygląda jakby się urodził kiedy Związek Radziecki jeszcze istniał?
- Ma raka. - Co proszę?
Potrzebujemy eksperta. Kogoś kto wie o czym mówi.
- To pański marsjański pionier. - Ten człowiek był na Marsie?
On się tam urodził. Pomoże nam Pan, doktorze?
Zajekurw...oczywiście!
Zaniechanie wysiłków teraz...
byłoby po prostu...
brakiem wyobraźni...
Powiem więcej, byłoby prawie zbrodnią...
moim skromnym zdaniem.
Mówimy o odpowiedzialności wobec przyszłości,
wobec przyszłości naszych dzieci, lecz...
Nie chcemy zrobić kroku naprzód jako cywilizacja...
Jako gatunek...
Aby zapewnić istnienie tej przyszłości.
Mars jest tym następnym krokiem.
Mars jest przyszłością.
Doktorze Walzer...
Jestem pewien, że wypowiadam się w imieniu wszystkich tu zgromadzonych.
Doceniamy pański entuzjazm i zaangażowanie.
Ale wszystkie te propozycje...
są po prostu zbyt kosztowne, aby mogły być brane poważnie w chwili obecnej.
Nie mówiąc już o związanym z nimi niebezpieczeństwem.
- Może w przyszłości... - Z całym szacunkiem, panie przewodniczący.
Mówimy tu o czymś takim, jakby Kolumb po odkryciu nowego świata,
zdecydował zawrócić swoje okręty i nigdy nie wracać.
Oczywiście ludzie mu współcześni również sądzili, że jego podróż była zbyt kosztowna.
Zbyt niebezpieczna.
Niektórzy nazywali ją nawet głupią.
Ale to ta wyprawa doprowadziła nas do punktu, w którym dziś jesteśmy.
Nie wrócenie do Ameryki po tej pierwszej wyprawie...
jest dla nas niewyobrażalne.
Mówię wam, że popełniamy taki właśnie błąd.
Myślę, że ocena Krzysztofa Kolumba wykracza poza kompetencje tej komisji, doktorze.
- Czy mogę kontynuować? - Ależ oczywiście.
DziÄ™kujÄ™.
JeÅ¼eli polecimy na Marsa...
powinniśmy zostać tam na stałe.
Przyjmując perspektywę długoterminową...
oraz czyniąc priorytetem zdolność samodzielnego przetrwania tam...
moja propozycja załogowego lotu na Marsa kosztowałaby jedną trzecią...
Tego, co propozycja NASA z lipca 1997.
Już, moment.
Poprosiłem doktora, żeby przedstawił nam z czym mamy do czynienia.
Doktorze?
Doktorze Walzer?
Tak, przepraszam.
Może pan zaczynać?
Zaczynać? No tak.
Proszę siadać.
Skoro nie znamy szczegółów misji,
Mogę tylko przypuszczać...
na podstawie, jak mi się wydaje, najrozsądniejszego sposobu na wysłanie
człowieka na Marsa i umożliwienie mu przetrwania na jego powierzchni.
Gdy tylko skontaktujemy się z rosyjskimi władzami
z pewnością potwierdzą
lub skorygują pewne założenia, które tu poczyniłem.
Biorąc pod uwagę wysoki koszt...
większości planów misji na Marsa
sądzę, że zrealizowany został
jakiś wariant mojego podejścia wykorzystującego zasoby naturalne
którego jestem orędownikiem od wielu lat.
Mój plan odróżnia od tradycyjnych...
użytkowanie zasobów dostępnych na miejscu po lądowaniu,
czego szczegóły podam później.
Pozwala to na znaczące ograniczenie masy startowej.
Wbrew powszechnemu mniemaniu...
start misji odbyłby się podczas koniunkcji z Marsem,
gdy Ziemia i Mars są od siebie najbardziej oddalone.
Pozwoli to wykorzystać
siłę bezwładności Ziemi i znacznie ograniczy zużycie paliwa
podczas lotu na Marsa
znacząco zmniejszając, jak już wspomniałem, masę startową.
To bardzo korzystna wymiana, gdyż...
taki start nie byłby bardziej ryzykowny niż start podczas opozycji
gdy planety są do siebie najbardziej zbliżone.
Zgodnie z podejściem tradycyjnym byłby to najlepszy moment
na rozpoczęcie lotu.
Wymagany napęd...
Muszę panu przerwać, doktorze. Co to ma być?
- Znaczy co? - Prosiłem o spotkanie informacyjne.
To przypomina raczej chwyt marketingowy reklamujący pańską książkę.
Zanim przejdę do konkretów, muszę...
Chcę tylko wiedzieć czy ta historia z Marsem jest wiarygodna czy nie.
Powiedziałbym, że jest. Mówiłem to już wczoraj.
Potrzebuję dowodów. Nie lekcji fizyki.
Cóż... Pracuję nad tym.
Dobrze. Da pan znać jak będzie pan coś miał.
Umiera.
Rak?
Rak jest najmniejszym problemem.
Jego organizm reaguje negatywnie na coś...
a ja nie mogę rozgryźć, co to jest.
Wszystko co robię pogarsza tylko jego stan.
Myślałem, że to choroba powodująca niedobór odporności...
ale testy niczego nie wykazały.
- Ma pan jakąś teorię? - To nie Dr House, panie Taylor.
Spróbuję jeszcze paru rzeczy...
ale nie jestem optymistą. Ten dzieciak jest niemożliwy.
- Mówił pan, że skąd on jest? - Nie mówiłem. Niech pan dalej próbuje.
Jeśli on umrze, to wszystko na nic.
Jeśli ma to panu pomóc, myślę że postąpił pan właściwie.
Mam nadzieję, że komisja rewizyjna też do tego tak podejdzie.
Nieważne kim jest ani skąd pochodzi.
Mówimy o życiu drugiego człowieka.
Niech pan o niego dba, doktorze.
Robię co w mojej mocy, ale nie mogę niczego obiecać.
Da mi pan znać jeśli jego stan ulegnie zmianie.
Nie cierpię kiedy ludzie mówią mi coś takiego.
Myśli pan, że zachowałbym to dla siebie?
Zdziwiłby się pan.
Tak, dobrze.
Biuro McClellana chce wiedzieć kiedy przekażemy podejrzanego.
- Niech zadzwonią później. - Chyba chcą go mieć natychmiast.
A ja chcę cheeseburgera.
Musimy im coś powiedzieć. McClellan jest wiceministrem bezpieczeństwa wewnętrznego.
Zdaję sobie sprawę kim on jest.
Nie mam im nic nowego do powiedzenia.
Z całym szacunkiem...
Nie możesz unikać wiceministra
jak dziewczyny, z którą nie chcesz iść na randkę.
Dostrzegam różnicę. To wszystko?
Dlaczego to robisz?
Bo nie dowiemy się o co tu naprawdę chodzi
- jeśli odeślemy go jako terrorystę. - Kto ci pozwolił podejmować takie decyzje?
Ja sam. Jesteś ze mną czy nie?
- Jestem. - Dobrze. To wszystko?
- Tak, proszę pana. - Dziękuję Sofie.
- Doktor Walzer chciałby... - Tak.
- Czy mam...? - Proszę.
Nie jestem tu po to, żebyście mogli mną pomiatać.
Zaczynam uważać, że sprowadzenie tu pana było błędem.
Przykro mi, że tak pan sądzi, ale jestem tu i nigdzie się stąd nie ruszam.
Przykro mi, ale ta decyzja nie należy do pana.
Wie pan, nie wiem po co w ogóle mnie tu ściągnęliście.
Widzę, że najmądrzejsi nie jesteście ale NASA chyba jeszcze dla was pracuje, czyż nie?
Doktorze Walzer.
Proszę mi wierzyć, że nie mam teraz czasu koić pańskiego ego.
Ludzie, dla których pracuję są bardziej zainteresowani walką z terroryzmem
niż wzywaniem kogoś z NASA.
Może to pana zaskoczy, ale oni nie wierzą w tą całą historię z Marsem,
ja w sumie też nie.
Problem w tym, że to jedyne wyjaśnienie, które pasuje do faktów.
Z tego co pan mówił wynika, że to dziecko może być kluczem do dzieła pańskiego życia.
Pomagając mnie pomaga pan jemu.
Czego?
Nie, nie przyjdę zobaczyć, po prostu mów o co chodzi.
Kto?
Zaraz będę.
Przepraszam jeśli to głupie pytanie,
- czy ktoś kontaktował się z Rosjanami? - Jeszcze nie.
Jeszcze nie? Mogliby nam wyjaśnić wiele spraw, których nie rozumiemy.
To nie takie proste. Z punktu widzenia rządu Stanów Zjednoczonych
schwytaliśmy terrorystę. Musimy działać krok po kroku.
Chcecie mojej pomocy? Musicie dzielić się informacjami. Tak działa nauka.
Niestety, tak nie działają rządy. Pokaż.
Dostaliśmy wiele pytań od dziennikarzy
nie mogących potwierdzić wersji z satelitą
i jeden z nich przekazał mi to.
Fragment programu wiadomości lokalnych sprzed godziny.
Zrób głośniej.
Zauważyliśmy to przeglądając zdjęcia zrobione w nocy...
mogę z całą pewnością stwierdzić, że to przyleciało z głębi kosmosu, ale nie jest satelitą.
Znajdźcie go i trzymajcie z dala od dziennikarzy.
Chwila. Sprawdźcie kim jest i sprowadźcie go tutaj.
- Nie możecie tego zrobić. - Czyżby? A gdzie pan był wczoraj?
Biuro ministra. Rosjanie dzwonią w sprawie swojego satelity.
Powiedzieć im, żeby zadzwonili później?
Twierdzą, że wiedzą gdzie są wszystkie ich satelity i żadnego nie stracili.
Chcą wiedzieć ile wiemy.
Na szczęście sam nic nie wiem
i nie zamierzałem mówić im o kosmonaucie z Marsa.
To chyba dobra okazja żeby wyjaśnił mi pan
co się tam u pana do diabła wyrabia.
Myślałem, że podejrzany powinien teraz siedzieć w samolocie.
Lekarze zapewnili mnie, że w jego stanie podróż zakończyłaby się zgonem.
Wolałbym, żeby o tym zadecydowali nasi ludzie.
Nie mam powodów, by w nich wątpić.
Niestety, Kanadyjczycy robią się drażliwi na punkcie swojej suwerenności.
Zwłaszcza że nikt nie może znaleźć dokumentów
w sprawie ich prośby o pomoc ze strony pańskiej jednostki.
Sprawy toczą się bardzo szybko, proszę pana.
Oczywiście. Obecnie jest pan tam naszym jedynym punktem zaczepienia.
Będziemy trzymali się wersji o satelicie skoro już poszła w świat.
Ale jeśli Rosjanie myślą, że mamy coś, co należy do nich będą chcieli to odzyskać.
Nie ma mowy, żebyśmy oddali im cokolwiek
dopóki nie wiemy co to jest.
Jeśli okaże się, że to jakiś tajny sprzęt, który wymknął im się z rąk
nie oddamy im dowodów żeby mogli wszystko zatuszować.
Tak jest.
Nie było pana zadaniem zajmować się czymś tak ważnym.
Po prostu tak się panu trafiło.
Biały Dom wie, że nie może sobie pozwolić na zawalenie tej sprawy
bo nie będą mieli szans na następną kadencję.
Nie zawahają się poświęcić każdego.
Żadnych więcej niespodzianek.
Oczekuję, że da pan radę.
Ma pan być w ciągłym kontakcie z moim biurem. Zrozumiano?
Tak.
- Agentka Larson. Gdzie jest dyrektor Taylor? - O co chodzi?
Jestem oficjalnym przedstawicielem rządu kanadyjskiego.
Muszę porozmawiać z osobą zarządzającą waszą operacją.
Jest tam.
- Kim pan jest? - Kapitan Benton.
Gdzie jest facet, z którym rozmawiałem wczoraj? Polubiłem go.
Kapitan Adrian został awansowany.
Zeszłej nocy?
Był tu na tymczasowej służbie podczas stanu wyjątkowego.
O co chodzi?
Rozkazano mi aresztować pana.
Mój rząd uważa wasze działanie za naruszenie kanadyjskiej suwerenności.
Rozmawiałem bezpośrednio z ministrem spraw zagranicznych i powiedziałem mu
że na podstawie raportu kapitana Adriana
uważam, że w naszym interesie leży powstrzymanie się od pochopnych ruchów dopóki nie poznamy faktów.
Zgodził się ze mną.
- Bardzo panu dziękuję. - Proszę podziękować kapitanowi Adrianowi
to on uważał, że postępuje pan właściwie. Czy tak jest?
- Tak sądzę. - To dobrze.
Bo teraz ja także nadstawiam karku.
Ile mamy czasu?
Nie wiem. Ale na pana miejscu pospieszyłbym się.
- Moi ludzie są do pana dyspozycji. - Dziękuję.
- Coś nowego na miejscu katastrofy? - Tylko więcej szczątków.
Czynności porządkowe są na ukończeniu.
- Informujcie mnie na bieżąco. - Wy mnie również.
Ja się tym zajmę.
- Pan Anderson. - Anderton. Przez 'T'.
Jasne. Ma pan przy sobie te zdjęcia?
Oczywiście. Zrobię co mogę, żeby wam pomóc.
Dobrze. Tak między nami, przyda nam się każda pomoc.
- Panie Anderton, to jest doktor... - O w mordę!
Jesteś tym kolesiem od Marsa, no nie?
Zachary Walzer? "Dwie Planety, Jedna Przyszłość"?
Zgadza się.
Anderton. Clive Anderton. Jestem pana wielkim fanem.
Dziękuję, dziękuję. Miło być docenianym.
Po kiego diabła pana tu ściągnęli?
- Też przylecieli po pana śmigłowcem? - A kim pan właściwie jest?
Clive. Clive Anderton. Mów mi Clive.
- Miałem na myśli... - Obserwatorium Goldstone w Arizonie
pracujemy przy śledzeniu obiektów bliskich Ziemi.
Łowcy asteroid, sam wiesz.
Zauważyliśmy wasze 'coś' zanim spadło na Ziemię.
Chyba wezwali mnie żebym ci pomógł.
Nie macie tu jakiegoś telefonu?
Nie mam tu zasięgu...
- Witam, panie...? - Anderton, mów mi Clive.
Tom Taylor.
Proszę pozwolić mi podziękować, to zaszczyt móc wam pomagać,
podziwiam waszą pracę.
- Bardzo dziękuję. - Cała przyjemność po mojej stronie.
A zatem, doktorze...
Wprowadzisz mnie w temat?
Zanim przejdziemy do tego musi pan podpisać kilka papierów.
- Nie musisz tego podpisywać. - Owszem, musi.
Oczywiście, nie ma sprawy, rozumiem.
Bezpieczeństwo narodowe i takie tam.
Gdzie mam podpisać?
Dobrze, nie przeszkadzam wam dalej. Agentka Larson wszystkim się zajmie.
Zachary Walzer. Proszę, proszę...
Kim pan jest?
Adlai DiLeo, proszę pana. Z biura w Helena.
Dlaczego rozmawiam z panem? Gdzie Taylor?
Jest niedysponowany, proszę pana, prosił mnie, żebym...
Ile masz lat?
Naprawdę chce pan wiedzieć?
Nie. Gdzie Taylor?
Dyrektor Taylor jest z podejrzanym, proszę pana.
Zaczął mówić?
Nie, ale jak rozumiem jego stan się poprawił.
Na tyle żeby go przenieść?
- Nie wiem, proszę pana. - Oczywiście, że nie wiesz.
Mam coś przekazać dyrektorowi Taylorowi?
Tak.
Powiedz mu, że Kanadyjczycy zagrozili zamknięciem granicy.
Wysyłam ekipę, która wywiezie podejrzanego zanim to się stanie.
Będą u was za sześć godzin.
- Sześć godzin? - Zgadza się.
- Przypomnij mi z kim rozmawiam? - Agent DiLeo, proszę pana.
Dobra.
Następnym razem chcę rozmawiać z Taylorem.
Tak jest.
Nie powinno mnie tu być.
Mam już hasło, potrzebuję klucza szyfrującego.
Klucza szyfrującego.
Nie rozumiem, dlaczego musimy...
Dobra. Poczekaj.
Udało się. Zajmij się wszystkim póki mnie wrócę.
Mówiłem, że nie mogę powiedzieć gdzie jestem. Sprawa urzędowa.
Bo nie mogę.
Dobra, cześć.
Proszę. To zobaczyliśmy.
Rzeczywiście wygląda jak rosyjski Sojuz.
Takie było moje pierwsze skojarzenie.
Ale żeby przyleciał z głębi przestrzeni kosmicznej? To nie ma sensu.
Zdjęcia nie kłamią. Trajektoria, którą wyliczyłem omijała Ziemię.
- Więc pomyliłeś się w obliczeniach. - Nie pomyliłem się.
Sprawdzałem trzy razy, reszta zespołu również.
Wypatrywanie takich obiektów to nasza praca.
To zdjęcia ze środowej nocy.
Obliczenia były prawidłowe kiedy je robiłem.
Więc coś musiało się zmienić skoro w piątek się rozbił.
Żeby trajektoria stała się tak płytka musiał zwolnić.
Zupełnie jakby chciał nas złapać.
- Boże! - Wiem.
To jest to.
Co?
Dowód.
Co to jest?
Skała.
To widzę. Czemu leży na moim biurku?
To nie jest zwykła skała. To skała z Marsa.
Wygląda jak zwykły kamień.
Obróć ją.
Skamielina, dowód na istnienie życia na Marsie.
Najlepszy dowód jaki widziałem w życiu.
- Lepszy niż meteoryt ALH-84001. - ALH... Co?
Tutaj.
W 1996
NASA ogłosiła, że znaleziono mikroskopijne ślady w meteorytach
- z Marsa. - Nosisz to w portfelu?
To było wielkie wydarzenie, ale to... to jest coś lepszego.
To jest ostateczny dowód.
- Znaleziono je w kapsule? - Tak.
To wiadomość.
Wysłali nam wiadomość.
Właśnie to mieliśmy nadzieję znaleźć gdybyśmy kiedyś tam polecieli.
Przykro mi, doktorze, ale musi się pan bardziej postarać.
Bardziej niż to? Niech pan słucha, co mówię.
Nie mogę pójść do moich przełożonych z garścią kamieni. Potrzebuję czegoś konkretnego,
na przykład przyczyny upadku tego czegoś i napromieniowania okolicy.
Najwidoczniej rozbiło się jeszcze coś poza kapsułą lądownika.
Bateria atomowa była pewnie w module serwisowym
który po odrzuceniu powinien zostać w kosmosie.
Ale nie został. Cały wszedł w atmosferę.
- Czy to mogło być celowe działanie? - Co?
Czy ktoś mógł to zrobić celowo?
Nie rozumiem. Po co ktoś miałby to robić?
- Żeby wykorzystać to jako broń. - To szaleństwo.
Takie właśnie pytania zostaną mi zadane.
Nie mogę tego wykluczyć, ale to bardzo naciągany pomysł.
Ma pan rację, gość z Marsa brzmi bardziej prawdopodobnie.
Dowiemy się wszystkiego, gdy zacznie mówić.
Na to chyba nie możemy liczyć.
Dlaczego?
Jego układ odpornościowy jest osłabiony.
Reaguje na coś, i nie wiemy co to jest.
Jeśli w porę nie dowiemy się co się dzieje, cóż...
To przecież logiczne.
- Co jest logiczne? - Proszę sobie wyobrazić
życie w całkowicie zamkniętym, sterylnym środowisku.
Brak możliwości nabycia odporności na zarazki, z którymi stykamy się na codzień.
Nigdy nie szczepiony.
Nigdy nie tarzał się po ziemi. Nigdy nie zdarł kolana na placu zabaw.
Co powinniśmy zrobić?
Przestańcie traktować go jak normalnego człowieka.
Nie jest nim.
Nie reaguje na coś, reaguje na wszystko.
Świetnie.
Wie pan, wkrótce będzie musiał pan zdecydować w co chce pan wierzyć.
- A w co pan wierzy, doktorze? - W to, co widzę.
Mamy dziecko bez nabytych odporności
z ciałem przeżartym rakiem
zupełnie jakby był wystawiony na działanie promieniowania kosmicznego.
Mamy zdjęcia kapsuły
zmierzającej ku Ziemi z głębi kosmosu.
Mamy skały o składzie odpowiadającym
meteorytom z Marsa. Czego jeszcze pan potrzebuje?
Czasu.
Ponadczasowy projekt.
Opracowany przez najnowocześniejszą technologię.
Po raz pierwszy...
dostępny dla ciebie.
Koszulka Pioneer One.
Wspieraj serial kupując towar ze sklepu
pioneerone.tv
Przy wsparciu hackerthreads.
Puścicie ten materiał?
Dobra.
Dobra, słuchaj, muszę kończyć, dzięki.
Mam dobrą albo złą wiadomość,
- zależy jak na to spojrzeć. - Co?
Właśnie rozmawiałem z redaktorem działu naukowego Timesa.
- New York Timesa? - Nie, Timesa Koziej Wólki.
Przepraszam, tak, New York Times.
- Wiedzą o Marsie. - Skąd?
- Nie chcieli ujawnić źródła. - I?
Nie puszczą artykułu.
- Dlaczego nie? - Nie wierzą w to.
Więc zła wiadomość to to, że mamy przeciek
a dobra, że i tak nikt nie wierzy, że to prawda.
- Dokładnie. - Co za dzień.
Powiem mu.
- Kozia Wólka? - Wydawało mi się zabawne.
Słuchaj, dadzą nam coś do jedzenia, no nie?
Mam taką nadzieję.
To nie brzmi zbyt obiecująco.
- Ktoś puścił farbę. - Na temat?
Tego, że mamy przybysza z Marsa.
- I? - Znajomy Vernona mówi, że tego nie opublikują.
- Dlaczego. - Nie wierzą, że to prawda.
Aha. To dobrze.
Dobrze, ale nie możemy pozwolić, żeby ktoś rozmawiał z prasą za naszymi plecami.
- Jak myślisz, kto to może być? - Myślimy o tej samej osobie.
- Tak. - Nie ukrywał się specjalnie
ze swoim niezadowoleniem z ciebie.
Ty też nie.
Zgoda, ale takie jest moje zadanie, przynajmniej w pewnym sensie.
Uczciwie stawiasz sprawę.
Mam z nim porozmawiać?
- Nie, sam to zrobię. - Myślałam, że się bardziej zdenerwujesz.
- Przecież tego nie opublikują. - Jeszcze nie.
Więc co mam według ciebie zrobić?
Wolałabym, wcześniej niż później, dowiedzieć się co ci chodzi po głowie.
- Nie mamy chyba czasu na zwierzenia. - Mówię poważnie.
Wszyscy godzą się na to co się dzieje tylko dlatego, że ci ufają.
Ale w pewnym momencie zaczną kwestionować twoje decyzje.
Jeśli pamiętam, wczoraj to ty mnie przekonywałaś
- że to może być prawda. - Po prostu zwróciłam uwagę,
że nasza wersja była zgodna z faktami.
Nie mówiłam nic o ignorowaniu rozkazów i okłamywaniu dziennikarzy.
- Na chwilę obecną spodziewam się... - Na chwilę obecną jestem z tobą.
Dziękuję.
Tak w ogóle to wszyscy przymieramy głodem.
Halo?
Tak, jest tutaj.
Do ciebie.
Halo?
Poszedłeś do prasy?
Co?
Gazeta zna historię o Marsie. Powiedziałeś im?
- Nie wiem, o czym mówisz. - Nieważne, nie opublikują tego.
Dlaczego?
Nie wierzą, że to prawda.
- Doprawdy. - Tak.
To dobrze czy źle?
Przeciek jest z pewnością zły. A każde naruszenie klauzuli tajności
będzie miało poważne konsekwencje.
Tak myślałem.
W każdym razie, skończył nam się czas.
Jeśli o to chodzi...
Przed powrotem Apollo 11 z Księżyca
Kongres przegłosował ustawę o kontaktach z organizmami pozaziemskimi.
Miała zapobiec skażeniu obcymi mikrobami, z którymi mogli się zetknąć astronauci
przez umieszczenie ich w dwutygodniowej kwarantannie.
- I? - Cóż...
jeśli jest pan gotów przyznać, że mamy do czynienia z przybyszem z Marsa...
możemy być prawnie zobowiązani objąć cały teren
włącznie ze wszystkimi, którzy mieli kontakt z kapsułą i jej załogą
kwarantanną.
Jeśli prawo nie jest klarowne... mielibyśmy szansę w sądzie.
Niezły pomysł, doktorze, ale nasz czas się wyczerpał.
Rozumiem. Widzę, że podjął już pan decyzję.
Co?
- Jest pan jeszcze... - Oddzwonię później.
Przenieśliśmy go do izolatki.
Będzie potrzebował pomocy, której nie mogę mu dać.
Mój boże.
Gdyby był pan ze mną szczery od samego początku...
mogliśmy tego uniknąć.
Nie byłem pewien, czy wierzę w tą historię.
Wiara nie ma tu nic do rzeczy.
Nie mogę skutecznie leczyć pacjenta
jeśli nie wiem o nim wszystkiego.
Niech pan nic więcej przede mną nie ukrywa.
Raz jeszcze, odpowiedź znajdą...
Odpowiedź znajdą państwo w naszym wcześniejszym oświadczeniu.
Panie i panowie...
Wiceminister Eric McClellan.
Dobry wieczór.
Jak już wiecie, dwa dni temu niedaleko Edmonton w Kanadzie rozbił się satelita.
Część materiału radioaktywnego z jego reaktora została rozsiana
nad Montaną zanim przekroczył granicę z Kanadą.
Z tego powodu agenci Ministerstwa Bezpieczeństwa Wewnętrznego z Montany
zostali wysłani ze wsparciem dla kanadyjskiej administracji lokalnej.
Odbyło się to na prośbę rządu kanadyjskiego.
Mimo początkowych obaw,
wszystkie dane wskazują na to, że był to wypadek...
a nie wrogie działanie ze strony innego państwa...
bądź organizacji terrorystycznej...
i tak właśnie wygląda sytuacja.
Pojawiły się informacje, że satelita mógł być
produkcji radzieckiej, reliktem minionej epoki.
Nie potwierdziliśmy tego, ale
jesteśmy w kontakcie z rosyjskim rządem poprzez ich ambasadę
i jak rozumiem prezydent rozmawiał z prezydentem Rosji
przez telefon tego popołudnia.
Oczekujemy ich pełnej współpracy przy określaniu pochodzenia satelity,
jeżeli okaże się to konieczne.
Baza w Calgary gdzie znajdują się szczątki satelity
została objęta ścisłą kwarantanną.
Jako że, incydent miał miejsce nad terytorium USA,
rząd Kanady zgodził się, aby oddział amerykański,
dowodzony przez Thomasa Taylora, pozostał w Calgary
i kontynuował śledztwo podczas trwania kwarantanny.
Jak sądzę, wkrótce wystąpią z oficjalnym oświadczeniem.
Chciałbym wyrazić nadzieję, że...
media powstrzymają się od rozdmuchiwania tej sprawy.
Tak się jeszcze nigdy nie stało, ale...
mówiąc poważnie,
wiem, że to soczysty kąsek, ale naprawdę nie ma się czym przejmować.
Sytuacja jest pod kontrolą, dobranoc.
Panie ministrze!
No to jesteśmy ugotowani.
Wiem, że nikt z was nie spodziewał się przedłużonego pobytu tutaj.
Jak sądzę zgodzicie się, że te wyjątkowe okoliczności
zasługują na gruntowne i prowadzone z troską śledztwo.
Wiem też, że niektórzy z was nie zgadzają się z tym, jak...
dotychczas prowadziłem tą sprawę.
Macie do tego prawo.
Po powrocie możecie złożyć raport.
Ale teraz oczekuję, że będziecie pracować, żebyśmy mogli rozgryźć tą sprawę.
Wybaczcie, czekam na telefon.
Mam być pańskim łącznikiem do rządu Kanady. Wszystko co robicie przechodzi przeze mnie.
- Dobrze. - Mam te bilingi, o które pan prosił.
Dwa tygodnie.
- Proszę? - Ma pan dwa tygodnie.
Głównie dlatego, że nie jestem pewien czy Rosjanie czegoś nie ukrywają.
Czego, tego nie wiem. Ale kupiłem nam trochę czasu, żebyśmy mogli się dowiedzieć.
Tak przy okazji...
ustawę o kontaktach z organizmami pozaziemskimi uchylono 20 lat temu.
Kanadyjczycy zgodzili się na to wszystko tylko dlatego, że...
ma pan wsparcie kogoś z ich rządu.
Jeśli wie pan kto to jest...
mogę mu wysłać kosz z owocami.
Tak jest.
Jeszcze jedno.
W sprawie biorą udział trzy państwa,
a pan nie decyduje o polityce zagranicznej rządu. Mamy jasność?
Mamy.
Właśnie pani szukałem.
Coś jest nie tak kiblem w męskiej toalecie.
Panie Anderton, pójdzie pan z nami.
Po co?
Podpisał pan umowę zakazującą nieuzgodnionych połączeń telefonicznych.
Z bilingu wynika, że dzwonił pan do kilku miejsc poza bazą.
Zgadza się, potrzebowałem danych od mojego zespołu.
Zna pan kogoś w Timesie?
Jestem aresztowany?
Nie. Ale zostanie pan wyprowadzony poza bazę.
A jeśli jeszcze coś wycieknie do mediów bez naszej wiedzy...
będziemy wiedzieć do kogo pójść.
Przyszłość ludzkości leży w kosmosie.
Mamy środki pozwalające tam dotrzeć. Brakuje nam tylko chęci.
Mogliśmy wylądować na Marsie 20 lat temu.
Dlaczego nie wylądowaliśmy?
Możemy przekraczać nowe granice.
Dlaczego tego nie robimy?
Moglibyśmy inspirować...
i wychowywać całe pokolenie marzycieli,
którzy pójdą dalej, niż poprzednie generacje uważały za możliwe.
Panie i panowie zasiadający w tej zaszczytnej komisji...
Przychodzę do was jako orędownik przyszłości...
gatunku ludzkiego.
Bo właśnie o tym tu mowa.
Nie o przyszłości załogowych lotów kosmicznych...
ale o przyszłości Człowieka,
w najgłębszym tego słowa znaczeniu.
Nie będę siedział bezczynnie
i patrzył, jak skazujemy się na stagnację
bo zabrakło nam woli lub wyobraźni.
Przyszłość to Mars.
I jeśli nie my...
to ktoś inny tam dotrze.
Dziękuję.
Przywieźli jedzenie.
Nie lubię tego Clive'a.
Więc ucieszy pana wiadomość, że już z nami nie pracuje.
To on był źródłem przecieku.
Przepraszam, że pana podejrzewałem.
Jak ma na imię ten chłopak?
Nawet nie pomyślałem, żeby o to zapytać.
W liście nie było napisane.
Jeden z wielu istotnych szczegółów, które pominął.
Póki co mówią na niego Yuri.
Dlaczego Yuri?
Nie wiem, imię jak każde inne.
Ja...
chciałem podziękować.
Uratował pan chłopca, i mnie przy okazji.
Nieźle jak na pracę dla rządu.
Nie ma sprawy.
Wie pan, to zabawne...
zanim to wszystko się zaczęło...
byłem bardzo blisko złożenia wymówienia.
Dlaczego?
Duża część tej pracy to zabawa w politykę. Okazało się...
że nie mam do tego cierpliwości.
Cóż...
rozumiem pana.
Niech pan będzie ze mną szczery, doktorze.
Z czym mamy do czynienia?
Dowody potwierdzają wersję chłopca.
Nie mam pojęcia dlaczego miałby to zmyślić.
Ale?
Chciałbym, żeby to była prawda...
ale nie do końca w to wierzę.
Szanse przeżycia czegoś takiego...
nawet przy idealnych warunkach...
czegoś tu brakuje.
Ale...
patrząc na tego chłopca...
sam nie wiem, w co wierzyć.
Tak.
Hej...
jeśli mamy tu być dłużej, ktoś będzie musiał karmić mojego psa.
Zajmę się tym.
Jesteś pewien, że sprowadzanie nowych ludzi to dobry pomysł?
Jesteś... pielęgniarką?
Tak.
Co ukrywa nasz kosmonauta?
- Nie mam czasu na kłótnie. - To coś nowego.
- Co tu się dzieje? - I tak nie uwierzysz.
Rodzice...
Tak mi przykro...
Wrócimy i poszukamy ich!
Mamy nadzieję, że podobał się wam ten odcinek. Nazywam się Josh Bernhard
a ja Bracey Smith, cieszy nas, że możemy dzielić się wami dalszym ciągiem Pioneer One.
Ukończyliśmy zdjęcia do trzech nowych odcinków, wliczając ten, który właśnie obejrzeliście,
wszystkie zostały sfinansowane ze środków przekazanych przez widzów.
Chcielibyśmy zakończyć ten sezon jeszcze dwoma odcinkami...
i musimy zebrać pieniądze aby móc to zrobić.
Jeśli obejrzałeś odcinek, pomyśl o wejściu na vodo.net lub pioneerone.tv
i przekazaniu darowizny.
Jeżeli każdy widz przekazałby $1
wystarczyłoby nie tylko na dokończenie tego sezonu
ale potwierdziłoby też, że jest to realna alternatywa
dla tradycyjnych mediów, co wydaje mi się dość ekscytujące.
Możesz też pomóc przesyłając nasz apel na Facebooku, Twitterze, swoim blogu,
mówiąc o tym znajomym, każdy sposób jest dobry.
Sukces serialu zależy od waszego wsparcia,
pomóżcie nam osiągnąć ten cel.
Dziękujemy.
Do zobaczenia.
Pl subs: BelialDW
www.addic7ed.com